تبلیغات
عجایب جهان هستی - مطالب ابر ناسا

پیشنهادی جالب برای ناسا !

عکس عجایب سیارات

ناسا

یک پسر بچه 9 ساله از نیوجرسی نامه ای دست‌نویس را به ناسا ارسال کرد و طی آن از این آژانس درخواست کرد تا برای او شغلی را در جهت همکاری با فضانوردان در نظر بگیرند.

در نامه ای که روز 3 اوت منتشر شد، جک دیویس که در سال چهارم دبستان تحصیل می‌کند از ناسا درخواست کرد تا سمت "افسر حفاظت سیاره ای" را به وی بدهند.

 او در این نامه اشاره کرد که به رغم سن کمی که دارد، می‌تواند ایده‌های مناسبی را برای این کار ارائه دهد.

جک در نامه ای که با متن کودکانه‌ای نوشته شده بود بیان کرد که دلیل من از این درخواست این است که خواهرم من را یک موجود فضایی دانسته و من به تماشای فیلم‌های مرتبط با فضا و موجودات بیگانه علاقه دارم.

جک در این نامه تاکید می‌کند که دارای ویژگی‌های دیگری مانند مهارت در بازی‌های ویدیویی بوده و این کار به او کمک می‌کند تا مانند یک موجود فضایی فکر کند. او سپس نامه را با عنوان "جک، نگهبان کهکشان" امضا کرده و به پایان رسانده است.

او در مصاحبه ای اظهار کرد که هدفش از نوشتن این نامه این بوده که فکر می‌کند کار کردن در ناسا، کاری بسیار جالب و هیجان انگیز است.

او می‌گوید: فکر می‌کنم تنها کسی هستم که با وجود سن کم، تمایل کار در این آژانس را دارد.

گفته می‌شود که در آمد افسر حفاظت سیاره ای در ناسا ، در حدود 124,406  تا 187,000 دلار در سال است.

وظایف این فرد شامل برنامه ریزی و هماهنگ کردن فعالیت‌های مرتبط با نیازهای ماموریت‌های حفاظت سیاره‌ای ناسا و نظارت بر اجرای آنها توسط ماموریت‌های فضایی پرواز ناسا است.

ناسا در بیانیه ای اعلام کرد: این سمت که در دهه 1960 به وجود آمد باعث ایجاد هیجان زیادی در عموم مردم شده است.

"دکتر جیمز ال گرین" مدیر بخش علوم سیاره ناسا، به سرعت به نامه جک پاسخ داد که این کار یک موقعیت واقعا عالی و کار بسیار مهمی است.

ناسا در پاسخ به این کودک 9 ساله اظهار کرد: این کار شامل حفاظت از زمین در برابر میکروب‌های کوچک در زمانی است که ما نمونه هایی را از ماه، سیارک‌ها و مریخ به زمین باز می‌گردانیم. همچنین شامل حفاظت از سیارات و اقمار دیگر در برابر میکروب‌هایی است که از سیاره ما پخش می‌شود.

گرین سپس برای جک نوشت که امیدوار است او با تلاش و جدیت درس بخواند و در مدرسه خوب کار کند.

او در ادامه نوشت که ما همواره در ناسا به دنبال یافتن دانشمندان و مهندسان جوان و خلاق هستیم و امیدواریم روزی برسد که تو را در اینجا ملاقات کنیم.

گرم ترین ماه های تاریخ بشر چه ماه هایی بوده اند ؟

پدیده‌ی ال نینو در سال جاری به طور گسترده‌ای اغلب محل‌ها را در کره‌ی زمین تحت تاثیر قرار داد. زمستان‌ سرد و هم اکنون نیز تابستان گرمی که پیش رو داریم همگی حاکی از این موضوع است. بر اساس اعلام ناسا، ماه‌های آوریل و مه سال جاری به عنوان گرم‌ترین ماه‌ها در تاریخ ثبت شده‌ی رکوردهای آب‌وهوایی بوده‌اند.

آب‌وهوای اطراف ما در حال تغییر است، و نکته‌ی قابل توجه این است که این اتفاق به سرعت در حال وقوع است. بر پایه‌ی گزارش ناسا، ماه مه سال ۲۰۱۶ به عنوان گرم‌ترین ماه بر روی این سیاره از زمان شروع به ثبت رکورد سوابق آب‌وهوایی بوده است. در این میان به طور خاص قطب شمال، دماهایی را به خود دیده که از مقادیر نرمال آن فراتر است. دیوید کارلسون از مرکز برنامه‌ی تحقیق جهانی آب‌وهوا به عنوان کسی که در جمع‌آوری این دیتاها کمک کرده باور دارد که روند غیر عادی اکنون برایمان عادی شده است.

آمار نشان می دهد که آلاسکا، گرم‌ترین بهار خود را در تاریخ با فاصله‌ای زیاد به ثبت رسانده است. این در حالی است که درجه حرارت در فنلاند در ماه مه ۳ تا ۵ درجه سانتی‌گراد بالاتر از میزانی بوده که معمولا در این زمان از سال در آنجا داشته‌ایم. در کنار همه‌ی این گفته‌ها، رکورد تمام دوران‌ها برای میزان درجه حرارت ماه مه در ۲۰ ایستگاه ثبت در سراسر جهان شکسته شد.

اینها همه‌ی ماجرا نیستند، باید اشاره کنیم که استرالیا به تازگی گرم‌ترین پاییز خود را در تاریخ ثبت کرده است. این مقدار به اندازه‌ی ۱.۸۶ درجه‌ی سانتی‌گراد از حد متوسط بالاتر بوده است. از سویی یک میزان حداقلی جدید برای پوشش برف و یخ در قطب جنوب به ثبت رسیده است و بر پایه‌ی گزارش‌ها این میزان پوشش به مقدار ۱۲ میلیون کیلومتر مربع ثبت شده است که تقریبا ۱.۴ میلیون کیلومتر مربع کمتر از میانگین بلند مدت آن در سال‌های ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۰ است.

شما می‌توانید داده‌های ناسا را در این باره چک کنید. اما شاید خواندن آن برای کسانی که در مورد تاثیر تغییرات آب و هوایی در سیاره‌ی ما نگران هستند، اندکی ناخوشایند باشد. به عبارت دیگر، معاهدات دولتی که برای مبارزه با این مشکل در نظر گرفته شده‌اند، ظاهرا کارایی لازم را نداشته‌اند. کارلسون در این باره می‌گوید:

وضعیت آب و هوای سال جاری تا به اینجا برایمان یک زنگ خطر جدی تلقی می‌شود.

وی همچنین اشاره کرد که فاز هوای گرم ال نینو فقط تا حدی در این امر مقصر است و اظهار کرد که:

تغییرات سریع در قطب شمال به طور خاصی نگران‌کننده هستند. آنچه که در قطب شمال روی می‌دهد روی بقیه‌ی جهان تاثیر می‌گذارد. سوال این است که آیا نرخ تغییرات ادامه خواهد یافت؟ آیا آنها تسریع خواهند شد؟ ما در قلمروی ناشناخته‌ها هستیم.

داده های دمای ناسا
شاید تنها نکته‌ی دلگرم‌کننده این باشد که دانشمندان همیشه در حال بهبود کیفیت داده‌ها و ابزارهای مورد استفاده‌ی خود برای سنجش آب‌وهوای جهان هستند و ما هر چقدر که بهتر بتوانیم این داده‌ها را درک کنیم، بهتر خواهیم توانست فعالیت‌های مضر و خطرناک انسانی را تشخیص دهیم. هواشناسان باور دارند که افزایش غلظت دی‌اکسید کربن در اتمسفر، ناشی از تولید گازهای گلخانه‌ای بشر است و در سال ۲۰۱۶ نیز به خاطر پدیده‌ی ال نینو، وضعیت آن بدتر شده است. ریچارد بتس (Richard Betts) از دانشگاه اکستر در انگلستان معتقد است که:


داده های دمای ناسا

از آنجا که آلودگی‌ها و انتشار مواد آلاینده توسط بشر در حال حاضر ۲۵ درصد بیشتر از مقدار آن در زمان آخرین ال نینو بزرگ در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ است، بنابراین همه‌ی اینها باعث می‌شود تا افزایش بی‌سابقه را در میزان CO2 در سال جاری داشته باشیم.

 مقاله‌ای که توسط بتس و همکارانش در دفتر مت در انگلستان نوشته شده است در حال حاضر در مجله تغییر اقلیم طبیعی (Nature Climate Change) منتشر شده است. به این ترتیب باید بپذیریم که ماه آوریل سال ۲۰۱۶ نیز به عنوان گرم‌ترین آوریل در تاریخ از زمان ثبت رکورد دماها بوده است. آنطور که از شواهد و مستندات در می‌یابیم، سال ۲۰۱۶ با فاصله‌ی قابل توجهی، احتمالا در مسیر تبدیل شدن به گرم‌ترین سالی قرار دارد که ما از زمان شروع به ثبت رکورد دماها در سال ۱۹۵۰ تجربه کرده‌ایم.

 واقعیت این است که هیچ راهی برای خوشایند جلوه دادن این آمار وجود ندارد. اما به جای آنکه از شنیدن این اخبار ناامید شویم، شاید بهتر باشد که آنها را به عنوان یک یادآوری قلمداد کنیم؛ یادآوری در مورد اینکه ما می‌توانیم در روند تغییرات آب و هوا تاثیرات کاملا تعیین‌کننده‌ای داشته باشیم. شاید مواجه شدن با این چالش مناسب‌ترین راه برای مقابله با آن باشد.

سفر به نزدیک ترین ستاره به زمین در سال 2069

سیارات

یکی از قانون‌گذاران ارشد ایالت متحده که بودجه‌ی ناسا را تعیین می‌کند به این سازمان دستور داده تا پروژه‌های کاوش بین ستاره‌ای را از سر بگیرد. هدف نهایی که برای ناسا تعیین شده این است که در سال 2069 بتواند فضاپیمایی را به «آلفا قنطورس»، نزدیک‌ترین ستاره به خورشید بفرستد. سال 2069 صدمین سالگرد فتح ماه است.

بسیاری از دانشمندان فکر می‌کنند که حداقل در عصر حاضر، ایده‌ی سفرهای بین ستاره‌ای به قلمرو داستان‌های تخیلی تعلق دارد. علت این موضوع هم در اصل فاصله‌ی بسیار زیاد بین دو منظومه است. آلفا قنطورس 4.4 سال نوری با ما فاصله دارد که تقریبا معادل 40 تریلیون کیلومتر می‌شود. سریع‌ترین فضاپیمایی که تاکنون به فضا پرتاب شده، فضاپیماهای هلیو بوده‌اند که با سرعت 250 هزار کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کردند.

با این سرعت، 18 هزار سال طول می‌کشد تا به نزدیک‌ترین ستاره به خورشید برسیم. برای اینکه بتوانیم در بازه‌ی زمانی عمر یک انسان به آن ستاره برسیم، باید بتوانیم با سرعتی سفر کنیم که کسر قابل توجهی از سرعت نور باشد. یک فضاپیما اگر با 10 درصد سرعت نور حرکت کند در عرض 44 سال می‌تواند به آلفا قنطورس برسد.

برای دست یافتن به این سرعت محیرالعقول به میزان بسیار زیادی انرژی احتیاج داریم؛ حتی اگر فضاپیما بسیار سبک‌وزن باشد. روش‌های عادی ایجاد سیستم پیشران مثل تکنولوژی‌های شیمیایی، خورشیدی-الکتریکی و هسته‌ای-حرارتی هیچ‌وقت نمی‌توانند به سرعت لازم برای سفرهای بین ستاره‌ای دست یابند. اما روش‌های دیگری هم برای تامین انرژی هست که ناسا می‌تواند روی آنها کار کند که از میان آنها می‌توانیم به سیستم پیشران هم‌جوشی هسته‌ای اشاره کنیم. هرچند که ما هنوز نتوانسته‌ایم در تولید برق با این تکنولوژی مهارت کافی را کسب کنیم. بنابراین فعلا با توسعه‌ی یک سیستم پیشران برای استفاده در فضا فاصله‌ی زیادی داریم. یک روش دیگر هم ایجاد همجوشی کاتالیز شده با پادماده است.

در این روش فضاپیما به کمک مجموعه‌ای از انفجارهای هیدروژنی یا گرماهسته‌ای حرکت می‌کند. این بمب‌های هیدروژنی در حالت عادی با بمب اتمی فعال می‌شوند؛ اما در نسخه‌ی پادماده، گوی کوچکی از پادماده با ماده برخورد کرده و نابودی آنها ایجاد انفجار می‌کند، این انفجار هم به نوبه‌ی خود منجر به یک انفجار گرماهسته‌ای بزرگ‌تر می‌شود. اما سوال اصلی اینجاست که چگونه می‌توانیم از فضاپیما و خدمه‌اش در مقابل چنین انفجارهایی محافظت کنیم.

یک تکنولوژی آینده‌گرایانه‌ی دیگر «رم‌جت بوسارد» (Bussard ramjet) است. ایده‌ی این نوع فضاپیما را فیزیک‌دانی به نام رابرت بوسارد در سال 1960 مطرح کرد. این نوع رم‌جت از نیروی الکترومغناطیسی استفاده می‌کند تا در طول سفر، هیدروژن مورد نیازش را جمع‌آوری کند. سپس هیدروژن را برای همجوشی هسته‌ای به اندازه‌ی کافی فشرده می‌کند و در نتیجه‌ی آن نیروی محرکه‌ی لازم برای حرکت فضاپیما فراهم می‌شود. نویسندگان داستان‌های علمی تخیلی علاقه‌ی زیادی به تئوری رم‌جت بوسارد دارند چون سوخت‌ آنها هیچ‌وقت تمام نمی‌شود و در حین حرکت آن را برداشت می‌کنند.

با تمام این اوصاف، آیا ناسا می‌تواند تا 53 سال دیگر به یک منظومه‌ی دیگر سفر کند؟ از نظر بسیاری از دانشمندان فضا این روش‌ها برای پیشبرد فضاپیما به شدت علمی تخیلی هستند و در عصر حاضر آمادگی لازم را نداریم. اما دانشمندان دیگری هم هستند که درباره‌ی سفرهای بین ستاره‌ای پژوهش‌های زیادی انجام داده‌اند و هیجان زیادی برای نقش داشتن در این پروژه و محقق کردن این رویا دارند.

کشف 1284 ستاره ی فراخورشیدی !!

سیارات


ناسا ۱۲۸۴ سیاره فراخورشیدی جدید کشف کرد


سازمان فضایی ناسا دیشب در یک کنفرانس مطبوعاتی، از تایید کشف ۱۲۸۴ سیاره‌ی فراخورشیدی جدید توسط تلسکوپ فضایی کپلر خبر داد. سیاره‌های فراخورشیدی، سیاراتی هستند که در مدار ستاره‌هایی به غیر از خورشید گردش می‌کنند.

از این تعداد سیاره، ۹ تای آن‌ها تقریبا هم اندازه‌ی زمین هستند و در فاصله‌ای از ستاره‌ی مادر قرار دارند که دمای سطحی آن‌ها، اجازه‌ی حضور آب مایع را می‌دهد. وجود آب مایع می‌تواند به معنی حضور حیات روی این سیاره‌ها باشد.
 
تلسکوپ کپلر سال ۲۰۰۹ با هدف کشف سیارات فراخورشیدی شبیه به زمین، به فضا فرستاده شد. این تلسکوپ بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ منطقه‌ی کوچکی از آسمان و حدود ۱۵۰ هزار ستاره را زیر نظر قرار داد. از داده‌های خام بدست آمده، ستاره‌شناسان ۴۷۰۰ سیاره‌ی فراخورشیدی احتمالی کشف کردند.

دیشب ناسا اعلام کرد که ۱۲۸۴ عدد از آن‌ها به احتمال ۹۹ درصد سیاره‌ی فراخورشیدی هستند. از این تعداد هم ۹ تای آن‌ها در «دامنه‌ی زندگی» (Habitable Zone) هستند. یعنی در فاصله‌ای از ستاره‌ی خود قرار دارند که دمای سطح آن‌ها نه خیلی گرم است و نه خیلی سرد، بنابراین آب مایع می‌تواند روی آن‌ها وجود داشته باشد.

حضور آب مایع، می‌تواند به معنی وجود حیات در آن سیاره‌ها باشد. تا پیش از این اعلام، ۱۰۴۱ سیاره‌ی فراخورشیدی تایید شده‌ی دیگر توسط تلسکوپ کپلر کشف شده بود. بنابراین اکنون تعداد کشف‌های کپلر به ۲۳۲۵ و تعداد کل سیارات فراخورشیدی کشف شده به بیش از ۳۲۰۰ عدد می‌رسد.

تعداد سیاراتی که ممکن است آب مایع روی آن‌ها وجود داشته باشد هم با کشف جدید به ۲۱ عدد رسید. بیشتر سیارات فراخورشیدی کشف شده، مثل مشتری گازی و خیلی بزرگ هستند و کشف سیارات سنگی کوچک مثل زمین، کار خیلی مشکل‌تری است.

تلسکوپ فضایی مجهز به یک آینه‌ی ۹۵ سانتی‌متری و نورسنجی بسیار دقیق است. این تلسکوپ می‌تواند منطقه‌ی نسبتا وسیعی از آسمان و همزمان هزاران ستاره را زیر نظر بگیرد. این تلسکوپ به دقت میزان نور ستارگان را زیر نظر می‌گیرد.

زمانی که سیاره‌ای فراخورشیدی از جلوی یک ستاره عبور می‌کند، به یکباره روشنایی آن ستاره کاهش می‌یابد و وقتی سیاره‌ی فراخورشیدی گذر را انجام داد، دوباره نور ستاره افزایش می‌یابد. درست مثل گذر سیاره‌ی عطارد یا زهره از جلوی خورشید که ما می‌توانیم آن را از روی زمین ببینیم.

با این حال به جز سیارات فراخورشیدی، عوامل دیگری هم می‌توانند باعث کاهش نور ستاره‌ها شوند، مثلا ممکن است آن ستاره دوتایی باشد و ستاره‌ای خیلی کم‌نور از جلوی ستاره‌ی مادر گذر کرده باشد. به همین دلیل، هر نوسان روشنایی را نمی‌توان دلیلی بر وجود سیاره‌ای فراخورشیدی دانست. از بین ۴۷۰۰ یافته‌ی کپلر بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ هم فقط ۲۱۸۴ عدد از آن‌ها سیاره‌ی فراخورشیدی بودند.
 
ناسا برای آزمون کاندیداها از یک روش پیشرفته‌ی خودکار استفاده کرده که باعث شده کار راستی‌آزمایی داده‌ها کاملا تسریع شود. تا پیش از این برای آزمون کاندیداها باید هر ستاره به مدت زمان خیلی زیاد تحت نظر قرار می‌گرفت تا با بررسی دقیق الگوی نوسان نوری ستاره، مشخص شود سیاره‌ای فراخورشیدی در مدار آن گردش می‌کند یا خیر. این کار هم زمان‌بر و هم هزینه‌بر است. نتیجه‌ی کار آن‌ها در «استروفیزیکال ژورنال» چاپ شده است.

گردشگری فضایی ؟

سیارات

آغاز عصر گردشگری فضایی در آینده نزدیک
عصر روز هشتم آوریل (جمعه، ٢٠ فروردین) فضاپیمای باری دراگون شرکت اسپیس‌ایکس به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب می‌شود. راکت فالکون-٩، کپسول دراگون را از پایگاه پرواز فضایی ٤٠ واقع در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال فلوریدا پرتاب می‌کند.

این کپسول حامل تجهیزات لازم برای انجام پژوهش‌های علمی و خدمه ایستگاه بین‌المللی فضایی و سخت‌افزارهای لازم برای این آزمایشگاه و هدف آن حمایت از مأموریت اکسپدیشن ٤٧ و ٤٨ خدمه این ایستگاه است.

کپسول دراگون در بازگشت برنامه‌ریزی‌شده خود به زمین در ماه می (خرداد)، نمونه‌های زیستی فضانوردان ازجمله نمونه‌هایی را که در جریان مأموریت یک‌ساله ناسا جمع‌آوری شده است، به زمین برمی‌گرداند. این پرتاب، هشتمین مأموریت اسپیس‌ایکس است که در قالب قرارداد تجاری خدمات تأمین تجهیزات ناسا انجام می‌شود.

یکی از نکات مهم این مأموریت آن است که این کپسول، همچنین شامل ماژول فضایی یا بخش قابل سکونت شرکت هوافضایی بیگلو (Bigelow Aerospace) است که «بیم» (BEAM مخفف Bigelow Expandable Activity Module به معنی اتاقک فعالیت بادشدنی بیگلو) نام دارد. این ماژول فضایی در هنگام پرتاب جمع شده است، اما پس از رسیدن به مقصد، باز می‌شود.

این بخش هم‌اکنون برای آزمایش به ایستگاه بین‌المللی فضایی وصل می‌شود، اما قرار است در آینده از نمونه‌های مشابه به‌عنوان ایستگاه فضایی مستقل استفاده کنند. درادامه به بررسی ویژگی‌های این ایستگاه فضایی کم‌هزینه شرکت خصوصی بیگلو می‌پردازیم.
 
ناسا به‌تازگی خبر داده است نخستین ماژول فضایی قابل تورم یا بادشونده جهان روز بیستم فروردین، به ایستگاه فضایی بین‌المللی ارسال می‌شود. قرار است این فضاپیما به ایستگاه فضایی بین‌المللی متصل شود و دو سال همان‌جا بماند و فضانوردان این ایستگاه، آن را بررسی و آزمایش کنند. شرکت اسپیس‌ایکس این فضاپیمای بادشونده را به همراه تجهیزات علمی ویژه دیگر و در یک سفر دوروزه، به ایستگاه فضایی بین‌المللی ارسال می‌کند. این ماژول فضایی خارق‌العاده را شرکت فناوری فضایی «بیگلو ایرواسپیس» (Bigelow Aerospace) ساخته است.

هدف از این کار نیز ساخت ایستگاه‌های فضایی قابل سکونت مقرون‌‌به‌صرفه است. به گفته ناسا، یک موشک فالکون-٩ اسپیس‌ایکس به همراه فضاپیمای باری دراگون روز بیستم فروردین از پایگاه نیروی هوایی کیپ کارناورال به فضا پرتاب می‌شود. این فضاپیما که نام رسمی آن ماژول فعالیت قابل گسترش بیگلو است، برای آزمایش به ایستگاه فضایی متصل خواهد شد. پس از اینکه فضانوردان هوا را به درون این فضاپیمای قابل تورم تزریق کنند، از یک جسم کوچک به محفظه‌ای بزرگ هم‌اندازه پارکینگ خودرو تبدیل می‌شود و می‌تواند چندین فضانورد را در خود جای دهد.

دور روز پس از پرتاب فضاپیما و رسیدن به ایستگاه، بازوی رباتیک ایستگاه فضایی (که ساخت کانادا است)، فضاپیمای دراگون را گرفته و به‌آرامی آن را به سمت مکان الحاق ایستگاه می‌برد و در آنجا به ایستگاه فضایی متصل می‌کند. طول این اتاقک، چهار متر، قطر آن ٣,٢ متر و وزن آن هزارو٣٦٠ کیلوگرم است.

اگرچه شش ساکن کنونی ایستگاه فضایی بین‌المللی، در آن زندگی نخواهند کرد و فقط به انجام آزمایش در این ماژول قابل تورم می‌پردازند، اما کارشناسان معتقدند حضور این ماژول در ایستگاه فضایی یک نقطه عطف چشم‌گیر است. البته این فقط یک نمونه آزمایشی است و شرکت بیگلو در حال طراحی و ساخت یک اتاقک بادشدنی بزرگ‌تر به نام BA-٣٣٠ است تا از آن به‌عنوان ایستگاه فضایی مجزا استفاده کند.

این اتاقک از بزرگ‌ترین اتاقک ایستگاه فضایی بین‌المللی به ‌نام «دستینی» (Destiny) نیز بزرگ‌تر است. هر اتاقک BA-٣٣٠ می‌تواند حداکثر میزبان شش فضانورد باشد. شرکت بیگلو درصدد احداث یک ایستگاه فضایی با دو ماژول BA-٣٣٠ در سال‌های آینده است که ایستگاه فضایی «آلفا» نام دارد.

البته گفتنی است ایده ایستگاه‌های فضایی بادشدنی چندان هم جدید نیست و از دهه ٦٠ قرن بیستم میلادی مطرح شده بود. ابداع کولار (ماده‌ای بسیار مقاوم که از آن در جلیقه‌های ضدگلوله استفاده می‌کنند)، در دهه ٩٠ ناسا را یک‌بار دیگر ترغیب کرد که این ایده را بیشتر بررسی کند. اتاقک ناسا «ترنس‌هب» (Trans-Hab) نام داشت و هیچ‌گاه پرواز نکرد و درنهایت هم سال ٢٠٠٠، این پروژه لغو شد. اما سازمان فضانوردی آمریکا (ناسا) ژانویه سال ٢٠١٣ اعلام کرد بودجه قابل توجه ١٨‌ میلیون‌دلاری در اختیار شرکت بیگلو قرار داده است تا مهندسان و طراحان این شرکت، فضای کاربردی جدیدی برای ایستگاه فضایی بین‌المللی طراحی و برای ارسال به فضا آماده کنند.

این اتفاق مهم در حالی روی می‌دهد که شرکت بیگلو ایده جاه‌طلبانه ساخت و استقرار ساختارهای بادشونده در ماه را در سر دارد.

به‌همین‌دلیل هم در سال‌های ٢٠٠٦ و ٢٠٠٧ دو مدل پیش‌ساخته و آزمایشی را به مدار زمین ارسال کرد. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این ایستگاه یا اقامتگاه فضایی، هزینه کم ساخت و ارسال آن به فضاست. استفاده از این فناوری جدید، تأثیر قابل‌توجهی در کاستن از هزینه‌های مربوط به توسعه ایستگاه فضایی بین‌المللی دارد.

وزن این مدل جدید بسیار کم است و پس از استقرار در فضا باز می‌شود. به‌همین‌دلیل ارسال آن به فضا به صرف هزینه و سوخت بسیار کمی نیاز دارد. هرچند درابتدا از این ماژول‌ها برای اقامت فضانوردان استفاده می‌شود، اما شرکت بیگلو در نظر دارد در آینده از آن به‌عنوان مکانی برای استقرار گردشگران فضایی (که تعدادشان به‌شدت در حال افزایش است و حاضرند مبالغ زیادی برای تجربه اقامت در فضا بپردازند)، استفاده کند.

«مایک گولد» از شرکت بیگلو به آینده این‌گونه فعالیت‌ها امیدوار است.

وی می‌گوید: «در گذشته‌ای نه‌چندان دور همه ماهواره‌های مخابراتی در اختیار دولت‌ها بود، اما امروزه بیشتر ماهواره‌ها از آنِ شرکت‌های خصوصی است». شرکت بیگلو پیش از این نیز دو ماهواره جنسیس یک و دو را هم به فضا ارسال کرده بود تا به بررسی وضعیت و شرایط اقامت طولانی‌مدت گردشگران در فضا بپردازد.

هم‌اکنون هم ناسا در نظر دارد از «بیم» برای ارزیابی و اندازه‌گیری مقدار تابش درون ماژول و مقایسه آن با دیگر مناطق ایستگاه فضایی استفاده کند و دریابد اقامت در این بخش ایمن هست یا خیر. مسئولان شرکت بیگلو امیدوارند با ساخت ایستگاه فضایی آلفا، کار اعزام گردشگران به فضا را در آینده نزدیک آغاز کنند.

درباره ما

سلام من مجید مدیر وبلاگ (عجایب جهان هستی ) که در 92/03/20 تاسیس شد هستم. این وبلاگ مخصوص طبیعت و عجایب آن است و شما در این وبلاگ می توانید درباره ی عجایب جهان ببینید و بخوانید. اگر با شمایی که وبلاگ دارید تبادل لینک کنم، خوش حال می شم. من را ا اسم عجایب جهان هستی لینک کنید و به من خبر دهید تا شما را در اسرع وقت لینک کنم .

افتخارات :
رتبه اول استان تهران - 1396
رتبه دوم استان تهران - 1395
رتبه دوم منطقه 6 - 1396
رتبه سوم منطقه 6 - 1395
در مسابقات فرهنگی و هنری آموزش و پرورشنتیجه تصویری برای ‪iranapps png‬‏

بایگانی

نویسنده

صفحات دیگر

پیوندها

تصاویر برگزیده

شبکه های اجتماعی

اطلاعات سایت

آمار بازدید

  • بازدید کل:

  • بازدید امروز:

  • بازدید دیروز:

  • بازدید ماه قبل:

  • بازدید این ماه:

  • تعداد مطالب:

  • نویسندگان: